به گزارش روابط عمومی جشنواره فیلم مقاومت به نقل از خبرگزاری آنا، مطهره عدالت‌خواه، کارگردان مستند کوتاه «انتظار ۲۵ ساله» و از فیلمسازان حاضر در نوزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت، در این اثر به سراغ روایت زندگی خانواده‌ای در میناب رفته است که تنها فرزند خود را در حمله به مدرسه شجره طیبه از دست داده‌اند؛ خانواده‌ای که پس از ۲۵ سال انتظار صاحب فرزند شده بودند و حالا با فقدان او روبه‌رو شده‌اند.
عدالت‌خواه در گفت‌و‌گو با خبرنگار خبرگزاری آنا درباره شکل‌گیری ایده این مستند توضیح داد: از روز چهارم جنگ به همراه همکارانم به میناب رفتم. احساس می‌کردم وقتی چنین اتفاق مهمی در کشور رخ داده، یکی از وظایف مستندساز ثبت آن برای تاریخ است. به همین دلیل تصمیم گرفتم در محل حضور داشته باشم و روایت‌هایی از این حادثه را ثبت کنم.
او با اشاره به تولید آثار مختلف در جریان این حضور افزود: در این مدت تولیدات متعددی داشتیم؛ از جمله یک مجموعه مستند ۲۰ قسمتی برای تلویزیون، یک مستند نیمه‌بلند با ساختاری دراماتیک‌تر و مستند کوتاه «انتظار ۲۵ ساله» که برای جشنواره فیلم مقاومت ارائه شد.
به گفته این کارگردان، مستند «انتظار ۲۵ ساله» روایت زندگی زوجی است که پس از ۲۵ سال انتظار صاحب فرزند می‌شوند، اما فرزند ۱۱ ساله‌شان، محمدمهدی، در حمله نهم اسفند به مدرسه شجره طیبه جان خود را از دست می‌دهد.
تلاش برای روایت لایه‌های کمتر دیده‌شده حادثه میناب
عدالت‌خواه با بیان اینکه در این مستند تلاش کرده به ابعادی فراتر از خود حادثه بپردازد، اظهار کرد: نسل ما پیش از تجربه جنگ، بیشتر تصاویر مقاومت را از طریق اخبار و شبکه‌های اجتماعی دنبال می‌کرد. تصاویر مردم فلسطین، غزه و دیگر مناطق درگیر جنگ همیشه برایمان پررنگ بود؛ به‌خصوص تصاویری از پدران و مادرانی که با وجود داغ از دست دادن فرزندشان، همچنان از مقاومت سخن می‌گفتند.
وی ادامه داد: وقتی با خانواده‌های داغدار میناب زندگی کردم و از نزدیک در جریان رنج آنها قرار گرفتم، بخشی از آن تجربه را در واقعیت لمس کردم. در مستندم تلاش کردم نشان بدهم که چگونه اندوه عمیق یک خانواده می‌تواند در کنار باور‌ها و روحیه مقاوم آنها قرار بگیرد.
کارگردان «انتظار ۲۵ ساله» جمله پایانی مادر محمدمهدی در این مستند را از بخش‌های تأثیرگذار اثر دانست و گفت: مادر محمدمهدی در پایان فیلم می‌گوید: «قسمت من نبودی، سرباز آقا شدی، با آقا رفتی.» این جمله برای من بخش مهمی از جهان احساسی و اعتقادی آن خانواده را توضیح می‌دهد.
او درباره دشواری ثبت تصاویر و گفت‌و‌گو با خانواده‌های داغدار نیز توضیح داد: برخی مصاحبه‌های ما در روز‌های چهل‌ودوم و چهل‌وسوم پس از شهادت بچه‌ها انجام شد. با وجود گذشت بیش از ۴۰ روز، پدر محمدمهدی می‌گفت احساس می‌کند حادثه همین روز اول اتفاق افتاده است. اندوه خانواده همچنان بسیار سنگین بود. در کنار این غم، خشم آنها نسبت به عاملان حمله نیز وجود داشت، اما باورهایشان به آنها کمک می‌کرد با این فقدان مواجه شوند.
عدالت‌خواه با تأکید بر اهمیت پرداختن به خانواده‌هایی که تنها فرزند خود را از دست داده‌اند، بیان کرد: به اعتقاد من، این یکی از ابعاد کمتر دیده‌شده حادثه میناب است. همه کودکانی که در این حمله جان خود را از دست دادند، برای ما عزیز هستند و نباید میان آنها تفاوتی قائل شد؛ اما درباره خانواده‌هایی که تنها فرزندشان را از دست داده‌اند، با رنج مضاعفی مواجه هستیم.
وی افزود: وقتی می‌گوییم پدر و مادر محمدمهدی پس از سال‌ها انتظار صاحب فرزند شده‌اند، مسئله فقط فقدان یک کودک نیست؛ آنها ممکن است فرصت دوباره پدر و مادر شدن را نیز از دست داده باشند. فکر می‌کنم مستندسازان باید به این لایه‌های کمتر دیده‌شده توجه کنند و فقط به روایت کلی حادثه بسنده نکنند.
دریافت دیپلم افتخار از جشنواره فیلم کوتاه تهران
این مستندساز درباره بازخورد‌های اثر خود گفت: «انتظار ۲۵ ساله» پیش از جشنواره مقاومت در جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران حضور داشت و موفق به دریافت دیپلم افتخار بهترین مستند کوتاه شد. بازخورد‌هایی که از نمایش‌های قبلی دریافت کردیم نیز مثبت بود. سالن نمایش با استقبال مخاطبان روبه‌رو شد و دوستانی که در میان تماشاگران حضور داشتند، می‌گفتند فیلم توانسته ارتباط عاطفی مورد نظر را برقرار کند.
او با اشاره به اهمیت دیده شدن آثار مستند در جشنواره‌ها تصریح کرد: ما فیلم نمی‌سازیم که آن را در رایانه شخصی خود نگه داریم؛ فیلم تولید می‌کنیم تا نمایش داده شود و مخاطبش را پیدا کند. جشنواره مقاومت نیز با توجه به موضوع و رویکردش، می‌تواند بستر مناسبی برای نمایش مستند‌هایی درباره جنگ و مقاومت باشد.
عدالت‌خواه با اشاره به حضور آثار قابل‌توجه در این دوره جشنواره اظهار کرد: از میان ۳۴ اثر راه‌یافته به بخش مسابقه، تعداد زیادی متعلق به فیلمسازان باسابقه و صاحب‌نام است؛ آثاری که بعضاً در جشنواره‌های مهم داخلی نیز موفق بوده‌اند. این حضور از نظر کیفیت آثار ارزشمند است، اما به نظرم انتظار می‌رفت جشنواره امسال با توجه به شرایط کشور و اهمیت موضوع مقاومت، منظم‌تر و باشکوه‌تر برگزار شود.
